Page content

Single, Zelfstandig en een burn-out. Het is tijd om het taboe te doorbreken.

Single, Zelfstandig en een burn-out. Het is tijd om het taboe te doorbreken.

In willekeurige volgorde. Of misschien toch niet. Want burn-out hoorde eigenlijk niet in het lijstje te staan. Het zou mij als sterke madam met een bedrijf dat helemaal aangepast is aan wie ik ben en hoe ik het wil hebben, natuurlijk nooit overkomen.

 

‘Ik geraakte letterlijk niet meer uit mijn bed’

Tot die dag vorig jaar in augustus dat het licht uitging. Het werd niet een klein beetje duister, nee het werd ineens pikzwart. Ik geraakte letterlijk niet meer uit mijn bed. Mijn vliegticket naar en het hotel voor een business seminar in US waren nochtans geboekt en betaald…. Maar de dag van vertrek weigerde mijn lichaam .

K was wel vaker moe maar met wilskracht kon k me er dan toch steeds toe brengen om te doen wat ik vond dat ik moest doen of gewoon ook wat ik wilde doen. Niet die dag. Hoe hard ik ook probeerde en hoezeer ik ook terug vocht, het lukte niet. En toen wist ik…. dit is echt niet goed.

 

Frustratie en ongeloof

Ik geloof dat ik nooit eerder zo opstandig en zo gefrustreerd ben geweest als die dag. Teleurgesteld in mezelf ook. Want ik voelde me zwak. Een flauwe mie omdat ik mezelf er niet kon toe brengen om op te staan en te vertrekken. Uiteindelijk ben k toch op de luchthaven geraakt. Maar op de parking wisti k dat dat het verst was dat ik die dag zou geraken. K kon enkel nog huilen en ben pas uren later thuisgekomen. Hoe ik dat heb klaargespeeld weet ik zelfs niet meer.

Vanaf dan zijn het vele weken blanco in mijn geheugen. Ik heb uiteraard wel dingen gedaan en heb zelfs gewerkt, maar in mijn herinnering heb ik enkel geslapen. Doodop voelde ik me.

Alles viel zwaar en kostte de grootste inspanning. Mijn lijf had er, na alle waarschuwingen die ik systematisch had genegeerd, nu echt genoeg van.,Ik heb nooit eerder in mijn leven zoveel gehuild en me ook nooit eerder in mijn leven zo kwetsbaar gevoeld.

 

Gek werd ik van alle stemmen in m’n hoofd

Ik had pas fiks geĆÆnvesteerd in de groei van mijn bedrijf en ik had een paar foute beslissingen genomen. Het was dus HET moment om mijn schouders er onder te zetten en er helemaal voor te gaan. Dat was me in het verleden ook steeds gelukt, dus ik twijfelde totaal niet om hetzelfde stramien toe te passen.

Mispoes dus šŸ˜‰ Waar mijn hoofd anders overloopt van de nieuwe ideeĆ«n en inspiratie gebeurde er nu helemaal niks. Zelfs bedenken wat ik die dag wilde eten was al te veel moeite. Ik heb maanden geleefd op toast en gekookte beenham…. (naast het eten dat La mama voor me maakte :-))

Ja, jij hebt makkelijk praten, dacht ik dan

 

Maar er was ook die interne strijd met mezelf. Dat ik MOEST werken. Dat ik MOEST schrijven. Ik MOEST ZOVEEL. ELKE DAG. Mijn hoofd gunde me helemaal niet de rust die mijn lijf wilde dat ik nam. En ja, in hoofdletters. Omdat de stemmen in m’n hoofd zo luid waren. Oorverdovend zelfs.

Iedere arts die ik zag, alternatief of regulier, kine, accupunctuur…. Ze zeiden allemaal hetzelfde: JE MOET RUSTEN EN LUISTEREN NAAR JE LICHAAM. Ja dacht k dan. DAT is wel heel simpel gezegd vanuit jouw positie. Want IK BEN ALLEEN EN IK HEB EEN ZAAK DIE IK NIET WIL KWIJTRAKEN. Klanten waarvoor ik er wil zijn, marketing die ik moet voeren…..

Echt volledig rust gunde k mezelf dus eigenlijk nog steeds niet .


Man wat was ik jaloers op die vriendin

 

Ā Een hele goeie vriendin worstelde in diezelfde periode met een echte burn-out. (In mijn hoofd is hetgeen ik had, niet hetzelfde omdat er bij mij een concrete aanleiding was en ik het wijd aan de constante allesoverheersende pijn na mijn auto-ongeval in mei.) Zij kreeg ineens 2 maand verplichte rust voorgeschreven van de dokter en kreeg van haar werkgever er nog een coach gratis bovenop.

Man, wat was ik jaloers op haar (en jaa dat heb ik haar eerlijk gezegd en dat begreep ze volledig). Ik wilde gewoon rusten, ook hele dagen kunnen slapen maar ik vond dat dat als zelfstandige niet kon.

WANT DAN ZOU IK NOOIT NOG KLANTEN KRIJGEN als iemand zou weten hoe zwak ik was. En nog meer van die stemmen raasden door m’n hoofd. Alsof ik nog niet gek genoeg was intussen….

 

Ā  Single en zelfstandig zijn geen ideale combinatie

Tegen mijn bestaande klanten ben ik wel steeds eerlijk geweest. Ik vond dat zij het recht hadden te weten dat het niet zo goed met me ging, maar eerlijk is eerlijk: de volledige waarheid heb ik eigenlijk tot op vandaag aan niemand buiten een handvol hele close vrienden verteld.

Want nog steeds is er de angst voor wat de anderen zullen zeggen en denken en me als zwak zullen beschouwen (terwijl ik anders meestal lak heb aan wat anderen wel of niet menen te denken of weten).

En hoewel ik ontzettend blij en dankbaar ben met en voor de enorme steun die ik van een paar hele bijzondere mensen en la mama en papa heb gekregen, toch is het extra zwaar geloof ik, om op zo’n moment zelfstandig EN single te zijn.

Want je moet het inderdaad wel allemaal in je eentje voor elkaar zien te krijgen…..

 

Het taboe doorbroken

 

Behalve dan dat ik ’s avonds nog geen hoge energie heb en mijn arm nog steeds voor 50% niet beweegt, ben ik intussen wel weer beter en bouw ik opnieuw met plezier aan mijn bedrijf.

Burn-out is tegenwoordig alom aanwezig in de media. Er is zelfs een wet gestemd ter preventie, maar wat met al die zelfstandigen? Ik weet zonder enige twijfel dat ik niet de enige ben bij wie het licht uitging. En wat de directe of indirecte aanleiding ook is, het resultaat is hetzelfde en het is tijd dat burn-out bij (solo)ondernemers OOK bespreekbaar wordt.

NEE, ik pleit niet voor een financiƫle regeling vanuit de overheid (elke zelfstandige weet waaraan hij begint) maar WEL voor begrip vanuit de samenleving. Zodat het onderwerp geen taboe meer is en het veel makkelijker wordt om toe te geven dat het (even) niet meer gaat zonder dat je bang hoeft te zijn dat je daarmee een stigma op je bedrijf en jezelf kleeft.

Ik heb hele wijze lessen getrokken uit de maanden dat het leven er helemaal anders uitzag dan dat ik in mijn dromen me steeds had voorgesteld.

Het enige dat ik alvast wil bereiken door mijn verhaal te delen is dat

  1. Als jij momenteel in zo’n situatie zit, je dan hopelijk met je verhaal naar buiten durft te komen

 

  1. Jij gaat nadenken over het leven dat je nu leidt en op welke manier je het best voor jezelf zorgt

 

  1. Het mogelijk wordt om het gewoon te vertellen, ook als zelfstandige, IN de periode dat het niet goed met je gaat in plaats van te (moeten) wachten tot erna

 

Ā 

Weer rechte schouders en een trotse blik

Weet je… Ik ben nu ontzettend trots dat ik dit als single en zelfstandige helemaal heb klaargespeeld. Ook al was het loodzwaar, ben ik ‘vrienden’ verloren die niet begrepen dat ik er niet kon zijn voor hen, toch kijk ik met opgeheven hoofd en fiere blik elke dag in de spiegel.

Want ik heb het toch maar voor elkaar. Mijn omgeving zegt het al jaren en nu geloof ik het zelf ook, namelijk dat ik, hoe zwart de wereld ook wordt, ik altijd op m’n poten beland.

Ik weet nu meer dan ooit hoe mijn echte DROOMbedrijf eruit ziet en hoe ik het voor elkaar zal krijgen om dat en meer te realiseren. Dat gevoel neemt niemand me ooit nog af. Alles wat er is gebeurd, maakt ook dat ik vandaag nog dankbaarder ben voor hetgeen ik intussen allemaal heb opgebouwd (want dat is ondanks alle stemmen in mijn hoofd uiteraard niet weg, integendeel, dat groeit elke dag)

Hopelijk is dat voor jou een inspiratie om ook JOUW dromen alle kansen te geven.

Je leven is echt super waardevol besef ik nu en elke dag dat de zon ook (en misschien wel VOORAL) figuurlijk en in je hart schijnt, is een cadeau dat je moet koesteren. Ook al komen er obstakels op je weg, geloof me, het is meer dan de moeite waard om te blijven geloven dat het goedkomt!

Klik gerust eens door onze categorieƫn heen: